Ziemie, na których znajduje się Lwów, zawsze były zasiedlone Słowianami. Mieszkały tu plemiona Dulebów, Białych Chorwatów i inne. Pierwsze państwo, które istniało na tych terenach – to Ruś Kijowska. Po jej rozbiciu dzielnicowym powstało szereg drobnych księstw. W roku 1199 książę Roman Mscisławowicz zjednoczył księstwa Halickie i Wołyńskie w jednolite państwo na ziemiach, którego powstał Lwów.

 

W połowie 13 wieku wybitny dyplomata i działacz państwowy Daniel Halicki zbudował twierdzę, na górze, a u jej stóp założył miasto, nazywając go imieniem swego syna Lwa – Lwowem .

Pierwsza wzmianka o Lwowie w kronice Halicko-Wołyńskiej jest związana z pożarem ówczesnej stolicy księstwa – Chełma i pochodzi z 1256 roku.

W roku 1272 Lwów staję się stolicą księstwa Halicko-Wołyńskiego.

 

W 1340 r. zmarł ostatni przedstawiciel dynastii halickiej – Jurij II. Wykorzystując tą sytuację, miasto zostało zajęte przez króla polskiego Kazimierza Wielkiego. W końcu 14 wieku Lwów ostatecznie zostaje włączony do Polski. Ziemia Halicka wchodziła w skład Rzeczypospolitej do roku 1772.

W skutek pierwszego rozbioru Polski Lwów staję się posiadłością cesarstwa Austriackiego.
Miasto zostało centrum politycznego oraz administracyjnego życia ówczesnego Królestwa Galicji i Lodomerii.

W wyniku I wojny światowej monarchia ta rozpadła się. Powstał szereg samodzielnych państw: Węgrzy, Czechosłowacja, Polska. Ukraińcy również rozpoczynają walkę o niezależność. 18 października elita ukraińska – posłowie do parlamentu, radcy, profesorowie zwołali zjazd, na którym została stworzona Ukraińska Rada Narodowa, która decyduje się przejąć władzę w mieście w nocy na 1 listopada. Następnego rana lwowianie zobaczyli nad ratuszem niebiesko-żółtą ukraińską flagę narodową. Rada Narodowa proklamowała na terytorium ukraińskich ziem, wchodzących w skład Austro-Węgier Zachodnioukraińską Republikę Ludową (ZURL), która 22 stycznia 1919 r. połączyła się z Ukraińską Republiką Ludową (URL) w jedno niepodległe państwo.

 

W listopadzie 1918 roku rozpoczęła się krwawa wojna polsko-ukraińska. W składzie Polski Lwów i Ukraina Zachodnia znajdowały się jeszcze 20 lat – do 1939 roku.

1 września 1939 r. na Polskę napadły Niemcy faszystowskie. Rozpoczęła się II Wojna Światowa. Zgodnie z decyzją rządu radzieckiego na terytorium Zachodniej Ukrainy i Zachodniej Białorusi wkroczyła armia Czerwona. W gmachu Opery odbyło się zgromadzenie ludowe, które przyjęło deklarację „O ustanowieniu władzy radzieckiej na Ukrainie” i „O wchodzeniu Ukrainy Zachodniej do składu Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej”.

 

30 czerwca Niemcy weszli do Lwowa. Okupacja niemiecka trwała do 27 lipca 1944 roku. W 1991 Ukraina odzyskała swoją niepodległość. W 2006 roku świętowano 750-lecie powstania miasta.